Een man. Een vrij donkere kamer. Een oud beddeke tegen de muur. Een gammele stoel. Een klok die tikt. De man vertelt. Over het verleden. In dat verleden praat hij met zijn vader. En in dat verleden praat hij over een verder verleden.
Een verwarrend verhaal? Nee, toch niet. Een verhaal dat eenvoudig is, helder. Genezend, als helder bronwater… Een monoloog die nu eens grijs is, en donker en duister, maar dan weer ontploft in duizenden heldere kleuren. Koud en warm, haat en liefde. En hoe beiden moeiteloos in elkaar overgaan. Door de geur van ‘noten’. Een ‘schoon stukske toneel’….
Tekst, regie en spel: Marc Smet
Techniek: Fransien Vercauteren
Een man. Een vrij donkere kamer. Een oud beddeke tegen de muur. Een gammele stoel. Een klok die tikt. De man vertelt. Over het verleden. In dat verleden praat hij met zijn vader. En in dat verleden praat hij over een verder verleden.